Από το Παρίσι στον Μεσότοπο: Η Ζοζέτ και η αγάπη μιας ζωής για τη Λέσβο
Στην πλατεία του Μεσότοπου Λέσβου, εκεί όπου τα ξύλινα παγκάκια φιλοξενούν παρέες κάθε ηλικίας – από παππούδες με κομπολόι μέχρι παιδιά με ποδήλατα που στήνουν μικρούς αγώνες ανάμεσα σε γλάστρες και λουλούδια – η ζωή κυλά με ρυθμούς που θυμίζουν παλιές ελληνικές ταινίες. Το άρωμα από βασιλικό και γιασεμί, οι ήχοι από κουβέντες που μπλέκονται στον αέρα και τα βλέμματα που σε χαιρετούν πριν καν μιλήσεις, δημιουργούν μια ανεπιτήδευτη οικειότητα.
Εδώ, σε αυτό το σκηνικό, η Ζοζέτ – μια Γαλλίδα από τη Ρουέιγ-Μαλμεζόν, κοντά στις Βερσαλλίες – βρήκε κάτι που δεν της έδωσε ποτέ η πόλη της: μια δεύτερη πατρίδα.
Η αρχή μιας ιστορίας που κράτησε δεκαετίες
Η Ζοζέτ, πρώην δασκάλα αγγλικών, επισκέφθηκε για πρώτη φορά τη Λέσβο το 1988 με τον σύζυγό της και την κόρη τους – τότε μόλις 9 μηνών. Ο προορισμός ήταν τυχαίος: μια φίλη τους εργαζόταν ως μπέιμπι σίτερ στον Μόλυβο και τους έστειλε γράμμα, περιγράφοντας το νησί ως «καταπληκτικό και γραφικό». Μια αυθόρμητη απόφαση και ένα σημάδι στον χάρτη έμελλαν να αλλάξουν τη ζωή τους για πάντα.
«Ερωτευτήκαμε την πλατεία του χωριού», λέει χαμογελώντας. Τις πρώτες δύο εβδομάδες τις πέρασαν εδώ, γνωρίζοντας ανθρώπους που θα γίνονταν φίλοι ζωής. Στα επόμενα ταξίδια, περιπλανήθηκαν σε όλο το νησί: από τη Σκάλα Καλλονής μέχρι την Άγρα, από τη Βατούσα μέχρι τη Χίδηρα, περπατώντας και κάνοντας ποδήλατο, χωρίς να νοικιάζουν αυτοκίνητο.
Ο Μεσότοπος, ένα κομμάτι της ψυχής της
Σήμερα, η Ζοζέτ επιστρέφει στον Μεσότοπο κάθε καλοκαίρι εδώ και 39 χρόνια. Στο Καφέ-Ψησταριά “Ο Πάλλας” του σεφ Στράτου Ιωσηφέλλη, δοκιμάζει κεφτεδάκια, μπιφτέκια, χάχλες με αυγό και ντομάτα, παπαλίνα και κάθε λογής ντόπια λιχουδιά, πάντα με το ίδιο λαμπερό χαμόγελο.
Δεν ταξιδεύει μόνο για τις διακοπές. Έρχεται για να συναντήσει φίλες, να απολαύσει λεμονάτες πατάτες με αρνάκι, να κολυμπήσει στη Συκαμιά και στο Σίγρι, να μοιραστεί γιορτές και έθιμα. Έχει ζήσει Απόκριες και Πάσχα στο χωριό, και πλέον διαθέτει δικό της σπίτι εδώ.
Οι δεσμοί που δεν σπάνε
Η Ζοζέτ μιλά άπταιστα ελληνικά – γλώσσα που άρχισε να μαθαίνει στα 50 της, με διαδικτυακά μαθήματα δύο ώρες την εβδομάδα. Σήμερα, στα 71, παρακολουθεί ειδήσεις από το ΕΡΤ, διαβάζει ελληνικά βιβλία, βλέπει σειρές όπως οι Άγριες Μέλισσες και το Maestro Blue, και ακούει Χάρις Αλεξίου, Σωκράτη Μάλαμα, Γιάννη Κότσιρα και Γιώργο Νταλάρα.
Η ίδια λέει ότι στην πόλη της δεν έχει τόσο στενές σχέσεις με τους ανθρώπους. Αντίθετα, εδώ στον Μεσότοπο, «όλοι ξέρουν το όνομά μου». Οι φίλοι της – η Βάσω, ο Φώτης, ο Ντίνος – την έχουν επισκεφθεί και στη Γαλλία. Σε δύσκολες στιγμές, ήταν δίπλα της. «Για μένα, το πιο σημαντικό είναι οι ανθρώπινες σχέσεις», λέει.
Η απώλεια και η συνέχεια
Τα τελευταία χρόνια ταξιδεύει χωρίς τον άντρα της, καθώς διαγνώστηκε με Αλτσχάιμερ. Κι όμως, συνεχίζει να έρχεται «για εμάς, για την οικογένειά μας». Θυμάται τις φωτογραφικές εκθέσεις που διοργάνωναν στο χωριό οι Γάλλοι φίλοι τους, καταγράφοντας την πλατεία και τους ανθρώπους της.
Φεύγοντας, μου ζητά να την επισκεφθώ στη Γαλλία. Ανταλλάσσουμε αριθμούς και υποσχέσεις.
Περισσότερο από διακοπές
Η Ζοζέτ δεν είναι πια απλώς μια επισκέπτρια. Είναι «η Γαλλίδα μας», όπως λένε οι Μεσοτοπίτες. Ένα ζωντανό παράδειγμα ότι η αγάπη για έναν τόπο δεν γνωρίζει γλώσσα, εθνικότητα ή σύνορα – μόνο καρδιά.
Merci, Ζοζέτ. Για την ιστορία σου, το χαμόγελό σου και την αλήθεια σου.
με πληροφορίες https://www.athensvoice.gr/ Μαριάννα Μανωλοπούλου
