Η Μυτιλήνη κοιμάται, οι αφίσες μιλούν... Δώρο μια Βάστρια!
Μυτιλήνη και στα κάγκελα της πόλης κάνει την εμφάνισή του ένα νέο μήνυμα. Ένα αφισάκι – λιτό, αλλά δηλητηριώδες – κολλημένο σε κεντρικά σημεία της πόλης, έρχεται να θυμίσει ότι η κοινωνική ένταση γύρω από τη Βάστρια όχι μόνο δεν καταλάγιασε, αλλά σιγοβράζει.
Στην εικόνα δεσπόζουν φράσεις όπως:
«Βασικά αγαθά στα ύψη»,
«Αύξηση ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης»,
«Ιδιωτικοποίηση κοινωνικών δομών»,
και – πιο πικρό –
«Και στο τέλος δώρο μια Βάστρια για τα Χριστούγεννα. Γιατί τους ανέχεσαι;»
Μια αφισοκολλημένη κραυγή. Μια στοχευμένη πολιτική σφήνα.
Πίσω από τη δράση βρίσκεται η «Κίνηση Μνήμη και Δράση», η οποία συνοδεύει τις αφίσες με κείμενο που θυμίζει, σχεδόν ποιητικά, άλλες εποχές:
«Ξημερώνοντας οι μέρες που έκαναν μάζωξη τα παιδιά για να κόψουν το συρματόπλεγμα που έκλεινε τη χώρα, εδώ στο νησί μπαίνουμε σε αντίστροφη πορεία…»
Το αφήγημα είναι καθαρό, επιθετικό και πολιτικά αιχμηρό:
Η Βάστρια δεν είναι απλώς μια νέα δομή.
Δεν είναι μια «υποδομή».
Δεν είναι «λύση».
Στο κείμενό τους, γίνεται φυλακή του μέλλοντός μας.
Και δεν αφήνουν κανέναν έξω από την κριτική:
Μιλούν για το χρήμα που “ρέει άφθονο” από το Υπουργείο Μετανάστευσης,
για τη «συναίνεση των αυτοδιοικητικών», για τη «σιωπή όλων».
Σε μια εποχή που η Λέσβος μετρά πληγές από κρίσεις, οι αφίσες λειτουργούν σαν επιχειρησιακή αναφορά στο συλλογικό άγχος:
Τείχη υψώνονται.
Εξουσίες συναποφασίζουν.
Και η κοινωνία παρακολουθεί – ή έτσι τουλάχιστον καταγγέλλει η ομάδα.
Η τοποθέτηση των αφισών σε κεντρικά σημεία της πόλης εναι μια «υπενθύμιση» ότι, όσο οι εργασίες προχωρούν στη Βάστρια, η συζήτηση στην κοινωνία δεν έχει τελειώσει. Απλώς αλλάζει μορφή.
Την ώρα που η επίσημη ρητορική μιλά για «εκσυγχρονισμό» και «τάξη», το αφισάκι έρχεται να βάλει ανάποδη ταχύτητα:
να θυμίσει ότι για πολλούς η Βάστρια συμβολίζει όχι λύση, αλλά απόσχιση από την ανοιχτή κοινωνία.
Η σύγκρουση των αφηγήσεων συνεχίζεται.
Και η Μυτιλήνη – για άλλη μια φορά – γίνεται το πεδίο όπου γράφεται η επόμενη σελίδα του μεταναστευτικού.
