Μια σφαγή που δεν ξεχάστηκε ποτέ: 200 πρόβατα, ένας πατέρας και η σιωπή της καταστροφής

Ο πατέρας μου είχε πρόβατα. Τον Νοέμβρη του 1987, όταν ξέσπασε η επιδημία της ευλογιάς, του έσφαξαν 200 ζώα – όλα ετοιμόγεννα. Μια εικόνα που χαράχτηκε για πάντα: μαχαιριά στον λαιμό και μετά πέταμα σ’ έναν λάκκο που είχε ανοίξει μια μπουλντόζα.

Ήταν η πρώτη φορά που είδα τον πατέρα μου να λυγίζει. Να πέφτει στον καναπέ της κουζίνας και να κλαίει σαν παιδί. Δεν ήταν απλώς ζώα. Ήταν ράτσες που κρατούσε από τον πατέρα του, από τα χρόνια μετά τον πόλεμο του ’40. Ήταν μια ολόκληρη ζωή, μια συνέχεια, μια κληρονομιά.

Όσοι έχουν ζώα, ξέρουν. Δεν είναι «κεφάλαιο» μόνο. Τα φροντίζουν σαν παιδιά. Τους δίνουν ονόματα, τους βάζουν κουδούνια, τα προσέχουν με στοργή. Ναι, στο τέλος τα σφάζουν — έτσι λειτουργεί η επιβίωση από τα αρχαία χρόνια. Αλλά άλλο αυτό, κι άλλο να στα παίρνουν όλα μαζί, μέσα σε λίγες ώρες.

Ο πατέρας μου τότε ήταν 55 χρονών. Μέσα σε μια μέρα βρέθηκε ξεκρέμαστος. Με χρέη από ζωοτροφές, με νοικιασμένα χωράφια που είχαν μείνει χωρίς νόημα, χωρίς εισόδημα. Οι αποζημιώσεις; Σχεδόν προσβλητικές. Δεν έφταναν ούτε για τα βασικά. Υπήρχαν μέρες που δεν είχε ούτε για τσιγάρα. Τον βοηθούσα εγώ οικονομικά, όσο μπορούσα.

Κι όμως, εκείνα τα Χριστούγεννα, όταν του είπα να μην πάρει δώρα στα παιδιά γιατί τα πράγματα ήταν δύσκολα, μου απάντησε ήρεμα:
«Έχω κάνει το κουμάντο μου. Από τα λεφτά που μου έδινες, έβαζα στην άκρη για τα δώρα των παιδιών».

Άνθρωποι άλλης κοπής. Με αξιοπρέπεια που δεν διαπραγματευόταν, ακόμη κι όταν όλα γύρω κατέρρεαν.

Από ανάρτηση της Μίρνας Φαφουτέλλη