Όταν οι αντίπαλοι έγιναν άνθρωποι: Η συγκλονιστική ιστορία πίσω από τον θάνατο της κυρά Δέσποινας
γράφει ο Δημήτρης Καμενής, πρωην Δήμαρχος Λ. Θεμρής
Χθές έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών η κυρα Δέσποινα, η μάνα του πρώην (επίσης) δημάρχου της Λ. Θερμής και πολιτικού μου αντίπαλου Κωστα Φραγόπουλου.
Η αναχώρηση της κυρα Δέσποινας μου ξύπνησε μνήμες για γεγονότα κάπως απρόσμενα, λες και η ίδια η ζωή κάποιες φορές θέλει να σε διδάξει κάτι, να σε κατεβάσει ή να σε ανεβάσει στο μπόι του ανθρώπου, να σου δείξει ότι υπάρχει κι αυτή η πλευρά της, να βάλει στο περιθώριο επάρσεις, αλαζονείες, αντιπαραθέσεις, να σου θυμίσει πόσο ευάλωτη είναι η ανθρώπινη πλευρά μας, ή να σου πει ότι το δίκιο είναι κάπου στη μέση.
Στα μέσα του 2010 ως δήμαρχος είχα μια ιδιαίτερη και έντονη αντιπαράθεση με τον Κώστα Φραγκόπουλο. Σαν να είχαμε χάσει την ανθρώπινη υπόσταση μας και κυριαρχούσε το πολιτικό πάθος περί των δημοτικών πραγμάτων.
Παράλληλα την ίδια εποχή έχω τη μάνα μου στο νοσοκομείο με σοβαρό πρόβλημα υγείας.
Ένα μεσημέρι φέρνουν στο διπλανό κρεβάτι μια γυναίκα στα χρόνια της μάνας μου. Είναι η μάνα του Φραγκόπουλου.
Απλά και ανθρώπινα πηγαίνω κοντά της να ρωτήσω αν θέλει κάτι. Τη στιγμή αυτή έρχεται από το διάδρομο ο Φραγκόπουλος, με βλέπει δίπλα στη μάνα του κι αντιλαμβάνομαι ένα μορφασμό έκπληξης σαν να σκέφτηκε – τι θέλει αυτός τώρα δίπλα στη μάνα μου.
Μπαίνει στο δωμάτιο ανήσυχος ( η μάνα του χρειαζόταν επειγόντως αίμα), του είπα ότι έχω κι εγώ τη μάνα μου στο διπλανό κρεβάτι και προθυμοποιήθηκα να δώσω αίμα μιας και δεκάδες φορές είχα ξαναδώσει.
Στις μέρες που ακολούθησαν ξεχάστηκαν οι αντιπαλότητες και αντιπαραθέσεις. Όταν κάποιος έλειπε ο άλλος ήταν εκεί και για τις δυο μάνες.
Το πιο ωραίο όμως έγινε αργά ένα βράδυ. Καθόμουν δίπλα στη μάνα μου κι από την κούραση της μέρας αποκοιμήθηκα σε μια πολυθρόνα.
Το σκούντημα της νοσοκόμας που ήλθε για την αλλαγή του ορού με ξύπνησε απότομα και στην προσπάθεια να σηκωθώ ένοιωσα έντονη ζαλάδα με αποτέλεσμα να ξανακαθίσω στην πολυθρόνα.
Ο Φραγκόπουλος αντιλήφθηκε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.
-Δεν σε βλέπω καλά μου λέει. . . -ναι ζαλίστηκα του απαντώ.
-Πήγαινε σπίτι σου μου λέει να ξεκουραστείς, αν θελήσει κάτι η μάνα σου θα είμαι εγώ εδώ.
Στο διάδρομο φεύγοντας αντιλαμβάνεται ότι παραπατώ, δεν είχα συνέλθει πλήρως. Έρχεται με πιάνει αγκαζέ - πάμε να κατεβούμε μαζί τις σκάλες μου λέει.
Γυρνάω χαμογελώντας και του λέω, φαντάζεσαι τώρα να μας δει κάποιος δημοσιογράφος και να μας πάρει φωτογραφία. . .
Μέσα σ΄ένα θάλαμο νοσοκομείου δυο άντρες έβγαλαν τις περικεφαλαίες και βάλαν τα σπαθιά τους στα θηκάρια τους.
Διδάσκει κάτι αυτή η μικρή ιστορία που θέλησα να μοιραστώ;
Για κάποιους ίσως, για κάποιους άλλους μπορεί όχι.
Καλή ανάπαυση κυρα Δέσποινα.
Ας συνεχίσει να ζει στην καρδιά σας Κώστα, Μαρία.
