10,5 εκατομμύρια ευρώ για τα δίκτυα της Νότιας Μυτιλήνης: Ανακούφιση, συμβολισμός ή πολιτική ισορροπία;
«Η Περιφέρεια μόνη της και μόνο απεφάσισε να στερηθεί το ήμισυ του ποσού για μια μεγάλη ανάγκη της πόλεως της Μυτιλήνης», γράφει ο Κώστας Μουτζούρης, σε μια ανάρτηση που περισσότερο θυμίζει πολιτική δήλωση παρά τεχνοκρατική ανακοίνωση.
Η φράση «ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ. ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ» δεν είναι απλή κατάληξη. Είναι μια κραυγή αυτοπροστασίας — ένα μήνυμα προς όλους όσους, όπως λέει ο ίδιος, «πολλά λέγονται». Και όντως λέγονται.
Η είδηση για τη διάθεση των 10,5 εκατομμυρίων ευρώ προς το έργο των δικτύων της νότιας Μυτιλήνης είναι γνωστή. Όμως η συγκυρία, η πολιτική φόρτιση και η υπόγεια ερμηνεία της είναι αυτές που αξίζουν προσοχής.
Η αλήθεια πίσω από τις λέξεις
Στην επιφάνεια, η κίνηση μοιάζει αυτονόητη και δίκαιη. Τα δίκτυα της νότιας πόλης αποτελούν όντως χρόνιο ζήτημα· η απουσία τους καθιστά τον ήδη κατασκευαζόμενο βιολογικό καθαρισμό μισό έργο.
Η Περιφέρεια επιλέγει, λοιπόν, να παραμερίσει άλλα έργα της, για να καλύψει αυτήν την κρίσιμη εκκρεμότητα. Σε πρώτη ανάγνωση, μια πράξη ευθύνης.
Σε δεύτερη, όμως, πρόκειται για μια πράξη με βαθύ πολιτικό αποτύπωμα.
Διότι, με τον τρόπο που παρουσιάστηκε, δεν είναι μόνο μια απόφαση τεχνικής φύσεως — είναι μια δήλωση κυριαρχίας:
«Η Περιφέρεια αποφασίζει, όχι επειδή της το υπαγορεύουν, αλλά επειδή επιλέγει».
Μόνο που σε αυτό το επίπεδο, οι συμβολισμοί έχουν πάντα δεύτερη ανάγνωση.
Η πολιτική σημειολογία των 10,5 εκατομμυρίων
Στη γλώσσα της πολιτικής, τα νούμερα είναι μηνύματα. Το μισό ποσό των 21 εκατ. ευρώ κατευθύνεται στη Μυτιλήνη — στο νησί-μητέρα της Περιφέρειας, εκεί όπου οι πολιτικές ισορροπίες συχνά κρίνουν κυβερνήσεις, αντιπαραθέσεις, και επόμενες θητείες.
Οι κακές γλώσσες μιλούν για «δώρο της κυβέρνησης» — για μια σιωπηλή εξισορρόπηση έπειτα από την πολυσυζητημένη υπόθεση της Βάστριας και τις εντάσεις που προκάλεσε η στάση του Περιφερειάρχη.
Μιας κυβέρνησης που ίσως επιχειρεί να «γλυκάνει» το κλίμα και μιας Περιφέρειας που θέλει να αποδείξει ότι παραμένει αυτόνομη, αποφασιστική και κυρίαρχη στα έργα της.
Ο Μουτζούρης, με τη γνωστή του ευθύτητα, μετατρέπει την αμφιβολία σε αφήγημα. Παρουσιάζει την πράξη ως πράξη γενναιοδωρίας, στερούμενος ίδιους πόρους για το καλό της πόλης. Είναι μια ρητορική αντιστροφής: από τον ρόλο του κατηγορούμενου στον ρόλο του σωτήρα.
Μια πράξη με πολλαπλούς αποδέκτες
Η ανάρτηση δεν απευθύνεται μόνο στους δημότες της Μυτιλήνης.
Είναι μήνυμα προς την κυβέρνηση — ότι η Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου διατηρεί την αυτοτέλειά της.
Είναι μήνυμα προς την αντιπολίτευση — ότι η επιλογή δεν υπαγορεύεται από «άνωθεν γραμμές».
Και είναι μήνυμα προς τους πολίτες — ότι κάποιος νοιάζεται για τις βασικές υποδομές και όχι μόνο για έργα βιτρίνας.
Η επιμονή στη φράση «μόνη της» είναι καθοριστική.
Υποδηλώνει πως η Περιφέρεια θέλει να αποσπάσει από την κυβέρνηση τον τίτλο του αυτόνομου, δυναμικού θεσμού.
Μόνο που, πολιτικά, τέτοιες κινήσεις σπάνια είναι απολύτως «ανιδιοτελείς».
Η ουσία πίσω από τη θεατρικότητα
Το έργο είναι ουσιώδες. Η Μυτιλήνη χρειάζεται τα δίκτυά της — όχι για επικοινωνιακούς λόγους, αλλά γιατί χωρίς αυτά, η υποδομή παραμένει ανολοκλήρωτη.
Αν το έργο υλοποιηθεί γρήγορα, με διαφάνεια και με τεχνική αρτιότητα, θα είναι μια νίκη για την πόλη και, κατ’ επέκταση, για την Περιφέρεια.
Όμως, αν μείνει στα χαρτιά, θα καταγραφεί ως μια πολιτική χειρονομία που εξαντλήθηκε στην ανάρτηση.
Η δήλωση Μουτζούρη είναι ένα πολιτικό κείμενο με δομή αφήγησης, με αντίπαλους και με στόχο.
Είναι ένα μήνυμα ισορροπίας ανάμεσα στην κυβέρνηση, στην τοπική κοινωνία και στη δημόσια εικόνα του Περιφερειάρχη.
Κι αν η αλήθεια είναι πράγματι «μία και μόνη», όπως λέει, τότε απομένει να τη δούμε να αποτυπώνεται — όχι σε ανάρτηση, αλλά σε σωλήνες, σκαψίματα και έργα που θα λειτουργήσουν για τους 10.000 πολίτες που επικαλείται.
Γιατί στη δημοκρατία, η αλήθεια δεν γράφεται — χτίζεται.
