Με τη βοήθεια Καρυστιανού ο Μητσοτάκης εξασφάλισε σήμερα την επόμενη τετραετία

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική που δεν χρειάζονται ούτε εκλογές ούτε δημοσκοπήσεις για να αλλάξει ο συσχετισμός δυνάμεων. Χρειάζεται μόνο μια δήλωση — κακώς ζυγισμένη, κακώς ειπωμένη, κακώς χρονισμένη. Η σημερινή τοποθέτηση της Μαρία Καρυστιανού για τις αμβλώσεις ήταν ακριβώς αυτό: μια δήλωση-τομή. Όχι για την κοινωνία. Για την ίδια.

Μέχρι χθες, η Καρυστιανού λειτουργούσε ως μια ασαφής, αλλά υπαρκτή, κεντρώα απειλή. Ένα πρόσωπο που μπορούσε να συνομιλεί —έστω θεωρητικά— με ένα ακροατήριο απογοητευμένων  αριστερών, φιλελεύθερων, μετριοπαθών κεντροδεξιών, πολιτών που δεν αυτοπροσδιορίζονται ιδεολογικά αλλά ψηφίζουν με βάση θεσμικά και αξιακά αντανακλαστικά. Αυτό το ακροατήριο σήμερα χάθηκε μονομιάς.

Η στιγμή που έσπασε το «κεντρώο συμβόλαιο»

Η αναφορά στις αμβλώσεις ως «θέμα δημόσιας διαβούλευσης» δεν ήταν απλώς ένα λεκτικό ολίσθημα. Ήταν αξιακή δήλωση. Και στην πολιτική, οι αξίες είναι το νόμισμα εμπιστοσύνης.
Η κεντροδεξιά πτέρυγα —φιλελεύθερη, θεσμική, ευρωπαϊκή— δεν συγχωρεί τέτοια ανοίγματα. Όχι επειδή είναι «προοδευτική» με την ιδεολογική έννοια, αλλά επειδή δεν διαπραγματεύεται κεκτημένα δικαιώματα. Εκεί ακριβώς η Καρυστιανού έκοψε τη γέφυρα πίσω της.

Ποιον ικανοποίησε τελικά;

Ας το πούμε καθαρά: η σημερινή της στάση δεν άνοιξε νέο πολιτικό χώρο. Αντίθετα, τον στένεψε.
Ικανοποίησε ένα ακροατήριο που ήδη έχει πολιτική στέγη: τους ψηφοφόρους της Νίκη και της Ελληνική Λύση. Ένα ακροατήριο ιδεολογικά συμπαγές, αλλά εκλογικά περιορισμένο.
Με απλά λόγια: αντάλλαξε μια δυνητική κεντρώα δυναμική με ένα χειροκρότημα από τα δεξιά άκρα. Πολιτικά, κακή επένδυση.

Ο μόνος πραγματικός κερδισμένος

Και κάπου εδώ μπαίνει στο κάδρο ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Χωρίς να πει πολλά. Χωρίς να κάνει τίποτα ιδιαίτερο.
Με μια θεσμικά αυτονόητη δήλωση —ότι κάθε γυναίκα αποφασίζει για το σώμα της— ο πρωθυπουργός επανέκτησε μονομιάς το ηθικό πλεονέκτημα του κέντρου. Και το σημαντικότερο: έκλεισε οριστικά έναν πονοκέφαλο που διαγραφόταν στον ορίζοντα.

Η Καρυστιανού, από «απρόβλεπτο χαρτί», μετατράπηκε σε αυτοεξουδετερωμένη απειλή. Η κεντρώα δεξαμενή επιστρέφει εκεί όπου νιώθει ασφάλεια, θεσμική συνέχεια και προβλεψιμότητα. Δηλαδή, στον Μητσοτάκη.
Και έτσι, ξαφνικά, ο πρωθυπουργός μένει μόνος του να παίζει μπάλα στο κέντρο του γηπέδου. Χωρίς σοβαρό αντίπαλο από τα δεξιά του, χωρίς εναλλακτικό πόλο με φιλοδοξία κυβερνησιμότητας.

Η μεγάλη πολιτική ειρωνεία

Η ειρωνεία είναι σχεδόν ποιητική: μια δήλωση που υποτίθεται ότι άνοιγε «διάλογο», έκλεισε πολιτικούς δρόμους. Και μια κυβέρνηση που κατηγορείται συχνά για αλαζονεία, σήμερα κέρδισε χωρίς αγώνα.
Στην πολιτική, δεν σε κρίνουν για τις προθέσεις σου. Σε κρίνουν για το ποιον ενεργοποιείς και ποιον χάνεις.

Σήμερα, η Καρυστιανού έχασε το κέντρο.
Και ο Μητσοτάκης, χωρίς να ιδρώσει, εξασφάλισε την επόμενη μέρα.