Το Ισλαμικό Καθεστώς του Ιράν: Δεκαετίες Εσωτερικής Καταστολής και Εξωτερικών Δολοφονιών
Ο συνεχιζόμενος ιρανικός πόλεμος έχει αποκαλύψει μια άλλη πλευρά του εξτρεμισμού του κυβερνώντος καθεστώτος της Τεχεράνης εναντίον των μουσουλμάνων στο εσωτερικό του Ιράν αλλά και στις γειτονικές χώρες εδώ και δεκαετίες. Οι Σουνίτες και οι Σούφι μουσουλμάνοι καταγγέλλουν συστηματικές παραβιάσεις των δικαιωμάτων τους, την ίδια στιγμή που πολιτοφυλακές και οργανώσεις-ανδρείκελα του εξωτερικού κινητοποιούνται για να στοχοποιήσουν μουσουλμάνους σε διάφορα γειτονικά κράτη.
Σε συνέντευξή του στον μαροκινό ειδησεογραφικό ιστότοπο Hespress, ο Μαροκινός ιεροκήρυκας Χαμζά Αλ Χαλίντι κάνει μια σύγκριση, την οποία χαρακτηρίζει «σοκαριστική», ανάμεσα στον αριθμό των νεκρών από το Ισραήλ από το 1948 (120.000 νεκροί) και στο «μισό εκατομμύριο μουσουλμάνους που εξοντώθηκαν από το Ιράν μόνο στη μάχη της Γούτα» στη Συρία.
Ο μαροκινός ιστότοπος σημειώνει ότι ο ιεροκήρυκας Αλ Χαλίντι, κατά τη διάρκεια της τηλεοπτικής του συνέντευξης, «αποκάλυψε την αλήθεια του ιρανικού καθεστώτος που εξάγει τον σεχταρισμό στη Μέση Ανατολή, με αποτέλεσμα να γίνονται σφαγές στο όνομα της ταυτότητας και της ιδεολογίας». Επισήμανε, επίσης, ότι «ο Ιρανός Ανώτατος Ηγέτης Αλί Χαμενεΐ έχει απαγορεύσει τον γάμο μεταξύ Σιιτών και Σουνιτών θεωρώντας τους δεύτερους άπιστους, γεγονός που σημαίνει ότι στα μάτια του ιρανικού καθεστώτος, το αίμα ενός Σουνίτη μουσουλμάνου μπορεί να χυθεί νόμιμα».
Κατοχή εκ των Έσω
Πριν από περίπου πέντε χρόνια, ο ερευνητής Μοχάμεντ Αμπντουλάχ Αλ Καντρί, γράφοντας για το Ίδρυμα Μέσων Ενημέρωσης και Ερευνών Al-Youm Al-Thamen, είχε προειδοποιήσει ότι η απειλή που συνιστά το Ιράν για τους μουσουλμάνους ξεπερνά αυτή του Ισραήλ, αναφέροντας χαρακτηριστικά: «Το Ισραήλ σκοτώνει Άραβες στην Παλαιστίνη... και το Ιράν σκοτώνει Άραβες στο Ιράκ, τον Λίβανο, τη Συρία και την Υεμένη».
Και προσθέτει: «Υπάρχει μια διαφορά που εξηγεί τον βαθμό κινδύνου. Το Ισραήλ είναι ένας εχθρός που χρησιμοποιεί την παλιά μέθοδο κατοχής του αραβικού κόσμου (Παλαιστίνη), η οποία είναι μια εμφανής και γνωστή κατοχή. Το Ιράν, αντίθετα, χρησιμοποιεί τη σύγχρονη μέθοδο κατοχής των αραβικών εθνών μέσω φατριών στο εσωτερικό τους που το ακολουθούν πολιτικά και ιδεολογικά. Αυτή θεωρείται μια κρυφή κατοχή, πολύ πιο επικίνδυνη από την προφανή».
Ο ερευνητής προειδοποιεί επίσης ότι «το Ιράν είναι ένας κρυφός εχθρός για τους μουσουλμάνους. Πολεμά το Ισλάμ στο όνομα του Ισλάμ, το μαχαιρώνει πισώπλατα και διχάζει τους μουσουλμάνους εκ των έσω. Και όποιος πολεμά το Ισλάμ στο όνομα του Ισλάμ είναι πιο επικίνδυνος από εκείνον που το πολεμά στο όνομα άλλων θρησκειών».
Επιπλέον, εξηγεί ότι το Ιράν είναι πιο επικίνδυνο επειδή «εξαπάτησε τους Άραβες, δημιουργώντας τους την ψευδαίσθηση ότι υποστηρίζει τη θρησκεία τους και επιδιώκει να απελευθερώσει τις πατρίδες τους από το Ισραήλ. Στην πραγματικότητα, το Ιράν αποσπά σκόπιμα την προσοχή των Αράβων σε άλλα ζητήματα, μέσω της προσπάθειάς του να καταλάβει τα έθνη τους και να τους απασχολήσει με εσωτερικές διαμάχες που διασπούν τις τάξεις τους και εμποδίζουν την ενότητά τους».
Θρησκευτική και Σεχταριστική Δίωξη
Μια ανάλυση του αμερικανικού Ινστιτούτου Cato υπενθυμίζει έκθεση της Αμερικανικής Επιτροπής για τη Θρησκευτική Ελευθερία, η οποία ανέφερε ότι «κανείς δεν είναι ασφαλής μέσα στο Ιράν, το οποίο διώκει τους Σουνίτες και τους Σούφι μουσουλμάνους, καθώς το καθεστώς συνεχίζει να στοχοποιεί τους Σουνίτες μέσω εκτελέσεων, συλλήψεων, εξαφανίσεων επιφανών κληρικών, καταστροφής σπιτιών και άρνησης έκδοσης οικοδομικών αδειών».
Η ανάλυση υπογραμμίζει ότι «το Ιράν έχει γίνει ένα κράτος-παρίας. Είναι βέβαιο ότι οι χιλιάδες Ιρανοί που σκοτώθηκαν στις πρόσφατες διαδηλώσεις αξίζουν δικαιοσύνη. Ωστόσο, τα εγκλήματα του καθεστώτος της Τεχεράνης είναι πολύ βαθύτερα από τη μακάβρια μίμηση άλλων αυταρχικών καθεστώτων που διατηρούν την εξουσία με κάθε κόστος».
Σε άλλη έκθεση της Deutsche Welle (DW) σημειώνεται ότι «από την ίδρυση της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, οι εθνοτικές και θρησκευτικές μειονότητες αντιμετωπίζουν πολιτικές πιέσεις, σύμφωνα με διάφορες αναφορές. Μεταξύ αυτών είναι και οι Σουνίτες μουσουλμάνοι, οι οποίοι καταγγέλλουν εδώ και δεκαετίες ότι υφίστανται συστηματική καταστολή και έλλειψη δικών τους τζαμιών για την τέλεση των θρησκευτικών τους καθηκόντων».
Η έκθεση συνεχίζει: «Όπως και οι άλλες εθνοτικές και θρησκευτικές μειονότητες, οι Σουνίτες μουσουλμάνοι στο Ιράν, οι οποίοι εκτιμάται ότι αποτελούν περίπου το 10% του πληθυσμού, αντιμετωπίζουν εκτεταμένες συστηματικές διακρίσεις. Μία από τις σημαντικότερες εκδηλώσεις αυτού του περιορισμού είναι τα εμπόδια στην άσκηση των θρησκευτικών τους καθηκόντων, η απαγόρευση να χτίζουν ελεύθερα τα δικά τους τζαμιά και η παρενόχληση στην άσκηση της θρησκείας τους δημόσια. Πολλά σουνιτικά τζαμιά έχουν κλείσει ή κατεδαφιστεί από τις ιρανικές αρχές, ενώ έχει απαγορευτεί και η διεξαγωγή της προσευχής της Παρασκευής σε ορισμένα σουνιτικά τζαμιά σε αρκετές ιρανικές πόλεις».
Το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Human Rights Watch) επιβεβαιώνει σε δική του έκθεση ότι «έχουν καταγραφεί πολλές περιπτώσεις διακρίσεων εις βάρος των Σουνιτών στο Ιράν, συμπεριλαμβανομένων των περιορισμών στην ελευθερία της θρησκείας, της έκφρασης και του συνέρχεσθαι». Ομοίως, η Διεθνής Αμνηστία καταδίκασε σε ξεχωριστή έκθεση τις διακρίσεις κατά των Σουνιτών και ζήτησε διεθνή δράση για την προστασία των δικαιωμάτων τους.
Παράλληλα, το Διεθνές Κέντρο Δικαιοσύνης τεκμηρίωσε σε έκθεσή του «συστηματικές παραβιάσεις» των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κατά των Σουνιτών στο Ιράν, όπως εξωδικαστικές δολοφονίες, αυθαίρετες κρατήσεις και βασανιστήρια.
Η ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών, Φαρίμπα Μπαλούτς, εξηγεί στο ρεπορτάζ της DW ότι «οι Σουνίτες στο Ιράν εξακολουθούν να μην έχουν δικό τους τζαμί στην πρωτεύουσα Τεχεράνη για να γιορτάσουν τις γιορτές τους και να τελούν τις καθημερινές κοινές προσευχές τους».
Η ακτιβίστρια, η οποία ζει εξόριστη στο Λονδίνο, διευκρινίζει: «Οι Σουνίτες στο Ιράν δεν επιτρέπεται να κατέχουν σημαντικές πολιτικές θέσεις. Κανένας τους δεν μπορεί να γίνει Πρόεδρος της χώρας ή Επικεφαλής της Δικαιοσύνης, ούτε να είναι μέλος του Συμβουλίου των Φρουρών του Συντάγματος, ούτε να σχηματίζουν πολιτικά κόμματα ή ακόμη και να κατέχουν εφημερίδες ή περιοδικά. Δεν είμαστε ούτε καν πολίτες δεύτερης κατηγορίας: σχεδόν δεν έχουμε καθόλου δικαιώματα».
