Η πόλη που γκρεμίσαμε: Το Γιαλί χαμάμ, οι ψήφοι και η ντροπή της Μυτιλήνης
Η ανάρτηση του Στρατή Μπαλάσκα έρχεται να υπενθυμίσει αλλά και να διδάξει φωτίζοντας μια σκοτεινή σελίδα της πόλης της Μυτιλήνης που δεν γράφτηκε από τον χρόνο, αλλά από αποφάσεις και επιλογές. Με αιχμηρό λόγο και έντονο συναισθηματικό φορτίο, ανασύρει από τη λήθη το Γιαλί χαμάμ, ένα μνημείο που χάθηκε όχι από φθορά, αλλά από ανθρώπινο χέρι, θέτοντας ευθέως το ερώτημα: πόσο συνειδητά συμμετέχουμε τελικά στην καταστροφή της ίδιας μας της ιστορίας;
Αναλυτικά η ανάρτηση του Στρατή Μπαλάσκα
Η πόλη που σκοτώνουμε...
Ο λουτρός της φωτογραφίας, το Γιαλί χαμάμ (λουτρός της παραλίας) ήταν κτισμένος επάνω στον παραλιακό δρόμο του αρχαίου λιμανιού της Μυτιληνιάς Επάνω Σκάλας, στη σημερινή οδό Ναυμαχίας Έλλης. Έστεκε αναμεταξύ στο Βίγλα τζαμί που είναι η σημερινή εκκλησία του Αγίου Νικολάου, στο Βαλιδέ τζαμί που σε πείσμα των κρετίνων χουντικών που ξεπλύθηκαν διαχρονικά από τις δημοτικές μας αρχές και όλα τα κόμματα, αναστηλώνεται για να μετατραπεί σε Μουσείο της πόλης και στο Γιαλί τζαμί, μια από τις Μυτιληνιές ντροπές που χρησιμοποιείται σήμερα ως αποθήκη αγροτικών ειδών! Κι ας έχει χαρακτηρισθεί εδώ και πολλά χρόνια, σχεδόν 30 ως διατηρητέο μνημείο προστατευόμενο και όσον αφορά τη χρήση του. Σιγά μην ασχοληθεί με τα «νόμιμα» κανένας που ελπίζει πως και με τη διατήρηση της ντροπής κάποιο ψηφαλάκι θα πάρει...
Η τοποθεσία που βρισκόταν ο λουτρός ήταν κήπος στα μέσα του 19ου αιώνα, ένας από τους επτά κήπους του βόρειου τμήματος της πόλης. Για την τύχη των κήπων θα τα πούμε μιαν άλλη φορά, δείτε την τύχη του κήπου όπου σήμερα στέκει το τσιμεντένιο έκτρωμα όπου στεγάζεται η υπηρεσίας του κτηματολογίου (πρώην Υποθηκοφυλακείο) και θα καταλάβετε...
Το λουτρό της φωτογραφίας που λέτε, κατεδαφίστηκε για μια χούφτα ψήφους το 1980 με επίσημη απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού. Υπουργός ο τότε πολυχρονεμένος μας Σουλτάνος, ο ένας και μοναδικός και σαν αυτόν άλλος κανένας (σε ετούτο τον τόπο όλοι μοναδικοί είναι) ο βουλευτής Λέσβου Δημήτριος Νιάνιας! Το σχετικό έγγραφο μάλιστα που υπογράφει ο μακαρίτης πλέον Νιάνιας, φέρει ημερομηνία 18 Δεκεμβρίου 1979! Για την ιστορία τον ηρωοποιημένο πολιτικό, για τη συμβολή του στην καταστροφή της ιστορίας της πόλης τον κάναμε αδιάντροπα και δρόμο στο παλιό Δημαρχείο.
Αλλά «έστιν ουν δίκης οφθαλμός ως τα πανθ’ ορά». Με την πρώτη «γκασμαδιά» μετά την επεισοδιακή κατεδάφιση του λουτρού που μαρτυρίες λένε δεν έπεφτα και χρειάστηκε να δεθούν τα αγκωνάρια σε μηχανήματα που το διαμέλισαν κυριολεκτικά, αποκαλύφθηκε η αρχαία Μυτιλήνη και τα πάντα σταμάτησαν.
Σήμερα ένας λάκκος με χόρτα με κάποια μάρμαρα να προεξέχουν εδώ κι εκεί στη θέση του λουτρού, θυμίζει σε όσους θέλουν να θυμούνται πώς μια πόλη σβήνει την ιστορία της και πώς οι πολίτες συμβάλλουν σε αυτό με την ψήφο τους σε «λατρεμένους» πολιτικούς τοπικούς παράγοντες.
