Ανεμώτια: Η Γιορτή Τραχανά «βούλιαξε» το χωριό – Κόσμος από όλη τη Λέσβο, καζάνια, μουσική και χορός ως αργά
Τα μεγάλα καζάνια είχαν στηθεί από νωρίς. Το γάλα έβραζε, τα ξύλινα εργαλεία δούλευαν ασταμάτητα και γύρω τους άνθρωποι κάθε ηλικίας περίμεναν να δουν από κοντά μια διαδικασία που κάποτε αποτελούσε αυτονόητο κομμάτι της ζωής στα χωριά της Λέσβου.
Λίγες ώρες αργότερα, το βράδυ της Κυριακής 9 Αυγούστου, η Ανεμώτια είχε αλλάξει όψη.
Η φετινή Γιορτή Τραχανά, που διοργάνωσε ο Μορφωτικός Σύλλογος Ανεμωτισίων Λέσβου, εξελίχθηκε σε μία από τις πολυπληθέστερες καλοκαιρινές συναντήσεις του χωριού, με την προσέλευση να ξεπερνά, σύμφωνα με τους διοργανωτές, ακόμη και τις πιο αισιόδοξες προσδοκίες.
Οι δρόμοι και τα καταστήματα γέμισαν τραπέζια, παρέες και οικογένειες. Κόσμος έφτασε όχι μόνο από τα γύρω χωριά αλλά από διαφορετικές γωνιές της Λέσβου, ακόμη και από το Πλωμάρι και το Σίγρι, για να βρεθεί σε μια γιορτή που δεν χρειάστηκε περίπλοκα σκηνικά για να πετύχει. Χρειάστηκε ένα προϊόν δεμένο με τη μνήμη των λεσβιακών σπιτιών, μουσική και έναν ολόκληρο οικισμό πρόθυμο να ανοίξει τις πόρτες του.
Τα καζάνια στο κέντρο της γιορτής
Πρωταγωνιστής δεν ήταν κάποιος καλλιτέχνης ούτε κάποια μεγάλη σκηνή. Ήταν ο ίδιος ο τραχανάς.
Η παρασκευή του στα μεγάλα καζάνια έγινε μπροστά στον κόσμο, ξυπνώντας εικόνες μιας άλλης εποχής, όταν η προετοιμασία των τροφίμων για τον χειμώνα ήταν ολόκληρη οικογενειακή υπόθεση και η γνώση περνούσε από γενιά σε γενιά χωρίς βιβλία και συνταγές στο διαδίκτυο.
Και ίσως αυτή να ήταν η σημαντικότερη εικόνα της βραδιάς: πολλά νέα παιδιά ανάμεσα στον κόσμο, να παρακολουθούν, να συμμετέχουν και στη συνέχεια να μπαίνουν στον χορό.
Για ένα χωριό, η παράδοση δεν επιβιώνει επειδή την αναφέρουμε στις επετείους. Επιβιώνει όταν εξακολουθεί να έχει θέση στη ζωή των νεότερων.
Η Ανεμώτια έγινε μια μεγάλη παρέα
Όσο περνούσε η ώρα, η γιορτή άφηνε τα καζάνια και περνούσε στις μουσικές.
Οι Βαγγέλης Σαραντίδης, Ιγνάτης Σιμενής, Νίκος Καμπάς, Ιγνάτιος Σαραντίδης και Γιώργος Καγιαλάρης κράτησαν το γλέντι ζωντανό μέχρι αργά, με βιολί, τρομπέτα, μπουζούκι, λαούτο και πλήκτρα.
Τα τραπέζια γέμισαν, οι παρέες ενώθηκαν και ο χορός πήρε τη σκυτάλη. Για αρκετές ώρες το κέντρο της Ανεμώτιας θύμιζε εκείνες τις παλιές καλοκαιρινές βραδιές των χωριών, όπου η διασκέδαση δεν ήταν κάτι που παρακολουθούσες – ήταν κάτι στο οποίο συμμετείχες.
Και αυτό αποτυπώνεται ίσως καλύτερα στις εικόνες της βραδιάς: γεμάτα τραπέζια, παιδιά ανάμεσα στους μεγαλύτερους, κινητά που σηκώνονται για μια φωτογραφία και το μεγάλο καζάνι στη μέση, εκεί όπου λίγη ώρα πριν ανακατευόταν ο τραχανάς.
Μια γιορτή που στήθηκε από ολόκληρο το χωριό
Πίσω από το αποτέλεσμα, ωστόσο, υπήρξε δουλειά πολλών ανθρώπων.
Ο Μορφωτικός Σύλλογος Ανεμωτισίων ευχαρίστησε δημόσια όσους συνέβαλαν στην πραγματοποίηση της εκδήλωσης: τον Βασίλη Γεωργάκη και τη μητέρα του, καθώς και τον Βασίλη Εμμανουήλ, τη μητέρα του και την οικογένειά του, για την προσφορά του γάλακτος, τον Παναγιώτη Πολυχρόνη για το φλόγιστρο και τον Ιωάννη Ατσικπάση για τα καζάνια, τα σκεύη και τη βοήθειά του στην παρασκευή.
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε επίσης στην Πρόεδρο της Κοινότητας Καλλιρρόη Παπαδοπούλου, στους δωροθέτες της λαχειοφόρου αγοράς και φυσικά στους κατοίκους και εθελοντές που εργάστηκαν για να στηθεί η εκδήλωση.
Η μεγάλη προσέλευση ήταν η καλύτερη ανταμοιβή.
Γιατί το βράδυ της Κυριακής η Ανεμώτια δεν φιλοξένησε απλώς μια ακόμη καλοκαιρινή εκδήλωση. Έδειξε ότι ένα χωριό μπορεί ακόμη να συγκεντρώνει εκατοντάδες ανθρώπους γύρω από κάτι τόσο απλό και τόσο δικό του: ένα καζάνι τραχανά, μια ορχήστρα και την ανάγκη να βρεθούμε ξανά όλοι μαζί.
Κι αυτές είναι τελικά οι γιορτές που μένουν.
