«Δεν ήταν ζώα, ήταν η ζωή μου»: Η κραυγή κτηνοτρόφου από τη Δυτική Λέσβο μετά τη θανάτωση του κοπαδιού της

Μια ανάρτηση κτηνοτρόφου από τη Δυτική Λέσβο αποτυπώνει με τον πιο σκληρό και ανθρώπινο τρόπο την άλλη πλευρά της κρίσης του αφθώδους πυρετού στο νησί. Όχι την πλευρά των αριθμών, των πρωτοκόλλων και των υπηρεσιακών αποφάσεων. Αλλά την πλευρά εκείνων που βλέπουν μέσα σε λίγες ώρες να χάνεται ο κόπος μιας ζωής.

Η Ζήκα Γιαννούλα, κτηνοτρόφος από τη Δυτική Λέσβο, δημοσίευσε φωτογραφία από το κοπάδι της και συνόδευσε την εικόνα με λόγια που ραγίζουν. Λόγια οργής, πόνου και αδυναμίας μπροστά σε μια απόφαση που, για την ίδια, δεν ήταν απλώς μια υγειονομική πράξη. Ήταν το τέλος μιας ολόκληρης ζωής δεμένης με τα ζώα της.

«Δεν ήταν ζώα. Ήταν η ζωή μου», γράφει στην αρχή της ανάρτησής της. Και μέσα σε αυτή τη φράση συμπυκνώνεται όλο το βάρος που σηκώνουν αυτές τις ημέρες οι κτηνοτρόφοι της Λέσβου. Γιατί πίσω από κάθε εκτροφή που χάνεται δεν υπάρχουν μόνο οικονομικές απώλειες. Υπάρχουν οικογένειες, χρόνια δουλειάς, γενιές ζώων, καθημερινή φροντίδα, αγωνία, δάνεια, υποχρεώσεις, αλλά και ένας δεσμός που δύσκολα μπορεί να καταλάβει όποιος δεν έχει ζήσει τη στάνη από μέσα.

«Στη Λέσβο σήμερα δεν έγινε “διαδικασία”. Έγινε ξεκλήρισμα», σημειώνει η κτηνοτρόφος, περιγράφοντας με ωμό τρόπο το βίωμα της θανάτωσης των ζώων της. Για την ίδια, ο όρος «διαδικασία» είναι πολύ μικρός για να χωρέσει αυτό που συνέβη. Όπως γράφει, «κόπος χρόνων, ιδρώτας, ξενύχτια, χάθηκαν μέσα σε λίγες ώρες».

Η ανάρτηση δεν είναι απλώς μια προσωπική εξομολόγηση. Είναι και μια βαθιά καταγγελία απέναντι σε ένα κράτος που, όπως αισθάνεται η ίδια, βρίσκεται μακριά από την πραγματική ζωή της υπαίθρου. «Για ένα κράτος που θυμάται τον κτηνοτρόφο μόνο όταν πρέπει να του πάρει τα πάντα», γράφει, βάζοντας στο κέντρο της οργής της τις αποφάσεις που, όπως λέει, «παίρνονται μακριά από χωράφια, από στάνες, από πραγματικές ζωές».

Η φράση που ίσως μένει περισσότερο είναι η τελευταία. «Συγγνώμη που δεν μπόρεσα να σας προστατεύσω… Δεν με άφησαν…». Είναι η φωνή ενός ανθρώπου που δεν μιλά για παραγωγικές μονάδες, αλλά για ζωντανά πλάσματα με τα οποία μοιράστηκε την καθημερινότητά του.

Η κρίση του αφθώδους πυρετού στη Λέσβο έχει ήδη προκαλέσει τεράστια πίεση στον κτηνοτροφικό κόσμο του νησιού. Όμως τέτοιες μαρτυρίες δείχνουν ότι η πληγή δεν είναι μόνο οικονομική. Είναι κοινωνική, ψυχική και βαθιά ανθρώπινη.

Για τους κτηνοτρόφους, το κοπάδι δεν είναι ένας αριθμός σε πίνακα αποζημιώσεων. Είναι κεφάλαιο ζωής. Είναι το πρωινό ξύπνημα, το γάλα, το αρνί, η στάνη, η οικογένεια, το χωράφι, η συνέχεια. Και όταν αυτό χάνεται απότομα, δεν αποζημιώνεται μόνο με ευρώ.

Η ανάρτηση της Ζήκα Γιαννούλας έρχεται να θυμίσει κάτι που μέσα στην ψυχρή διαχείριση μιας επιδημίας συχνά ξεχνιέται: πίσω από κάθε μέτρο υπάρχουν άνθρωποι. Και αυτοί οι άνθρωποι σήμερα στη Λέσβο δεν ζητούν μόνο αποζημιώσεις. Ζητούν να ακουστούν, να μη μείνουν μόνοι και να μη θαφτεί ο πόνος τους κάτω από υπηρεσιακές ανακοινώσεις.

Αναλυτικά η ανάρτησή της:
Δεν ήταν ζώα.

Ήταν η ζωή μου.

Στη Λέσβο σήμερα δεν έγινε “διαδικασία”.

Έγινε ξεκλήρισμα.

Κόπος χρόνων, ιδρώτας, ξενύχτια, χάθηκαν μέσα σε λίγες ώρες.

Και για ποιον;

Για ένα κράτος που θυμάται τον κτηνοτρόφο μόνο όταν πρέπει να του πάρει τα πάντα.

Για αποφάσεις που παίρνονται μακριά από χωράφια, από στάνες, από πραγματικές ζωές.

Ντροπή σας.

Ντροπή σε όσους διατάζουν.

Ντροπή σε όσους εκτελούν χωρίς ψυχή.

Να σας βαραίνει αυτό που έγινε.

Να μην το ξεχάσετε ποτέ, όπως δεν θα το ξεχάσω κι εγώ.

Τα ζώα μου δεν ήταν αριθμοί.

Ήταν οικογένεια.

Καλό ταξίδι ψυχές μου...

Συγνώμη πού δεν μπόρεσα νά σάς προστατεύσω...

Δεν Με άφησαν....

Ζήκα Γιαννούλα/ κτηνοτρόφος Δυτικής Λέσβου