Όταν η εξουσία φοβάται, ψάχνει «ρετσινιές»
Υπάρχουν στιγμές που η πολιτική χάνει το προσωπείο της και δείχνει το ένστικτο αυτοσυντήρησης. Η έφοδος του ΣΔΟΕ στα γραφεία του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών —και μάλιστα την ημέρα κρίσιμης δικαστικής διαδικασίας— δεν είναι απλώς μια διοικητική πράξη. Είναι μήνυμα. Και τα μηνύματα αυτά δεν στέλνονται τυχαία.
Όταν η κυβέρνηση δεν μπορεί να ελέγξει το αφήγημα, προσπαθεί να ελέγξει τον φορέα του. Όταν δεν μπορεί να αντικρούσει την κοινωνική οργή, επιχειρεί να τη μουτζουρώσει. Η «ρετσινιά του διεφθαρμένου» είναι το παλιότερο εργαλείο της εξουσίας: φτηνό, αποτελεσματικό, επικίνδυνο. Δεν χρειάζεται αποδείξεις· χρειάζεται μόνο θόρυβο.
Ο Σύλλογος των συγγενών δεν είναι ένας ακόμη «ενοχλητικός» παίκτης. Είναι η ζωντανή υπενθύμιση ενός εγκλήματος που βαραίνει το κράτος. Και ακριβώς γι’ αυτό πρέπει —κατά τη λογική της εξουσίας— να απονομιμοποιηθεί. Να μπει στο κάδρο της καχυποψίας. Να χαθεί μέσα στη θολούρα των «ελέγχων».
Το ίδιο μοτίβο βλέπουμε και στους αγρότες. Όταν διεκδικούν επιβίωση, βαφτίζονται «βολεμένοι». Όταν βγαίνουν στον δρόμο, υπονοούνται «σκιές». Δεν είναι τυχαίο που το σχόλιο του ΚΚΕ μιλά για συντονισμένη προσπάθεια μηχανισμών να κολλήσουν τη ρετσινιά του διεφθαρμένου σε όσους αντιστέκονται. Η εξουσία δεν αντέχει τους καθρέφτες. Και αυτοί οι άνθρωποι —γονείς, συγγενείς, αγρότες— της τον κρατούν μπροστά στο πρόσωπο.
Ας το πούμε καθαρά: δεν πρόκειται για πάταξη της διαφθοράς. Αν ήταν, θα ξεκινούσε από εκεί που υπάρχει πραγματική εξουσία και πραγματικό χρήμα. Πρόκειται για πολιτική διαχείριση κρίσης. Για damage control. Για προσπάθεια αλλαγής ατζέντας μέσω εκφοβισμού και ηθικής εξόντωσης.
Η κυβέρνηση φοβάται. Όχι τους ελέγχους. Την κοινωνική νομιμοποίηση. Φοβάται τη στιγμή που το «δεν ξεχνώ» γίνεται «δεν συγχωρώ». Και τότε, αντί για απαντήσεις, στέλνει κλιμάκια. Αντί για δικαιοσύνη, σπέρνει υποψία.
Το ερώτημα δεν είναι αν αυτές οι κινήσεις θα μείνουν αναπάντητες. Το ερώτημα είναι πόσοι ακόμη θα δεχτούν να σιωπήσουν για να μη λερωθούν. Γιατί όταν η ρετσινιά γίνεται εργαλείο εξουσίας, η σιωπή γίνεται συνενοχή. Και η κοινωνία, αργά ή γρήγορα, σηκώνει τον λογαριασμό.
