Απόψεις

Ο χορός των τεράτων… γράφει ο Ορέστης Μεταξάς Λέγεται – στερεοτυπικά – ότι όταν η ιστορία επαναλαμβάνεται, επαναλαμβάνεται ως φάρσα. Σχεδόν τρία χρόνια μετά το ναυάγιο της Πύλου η ιστορία επαναλαμβάνεται. Αλλά δεν επαναλαμβάνεται ως φάρσα. Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως τραγωδία. Στα ανοιχτά της Χίου...

Πρωτομηνιά του Φλεβάρη, αρχή Τριωδίου, βασιλόπιτα σε γαβάθα εμαγιέ· μνήμες, παράδοση, σκέψεις για πολέμους και τον Φλεβάρη των φλεβών.

Η κρίση των Ιμίων ανέδειξε το επικοινωνιακό Βατερλό της Ελλάδας, με ασύντακτη στρατηγική και αντιφατικά μηνύματα που υπονόμευσαν την εθνική θέση.

Ένα λυρικό κείμενο για τη βροχή, τη γη της Λέσβου, τη μνήμη, την αγροτική ζωή και τον άνθρωπο που ποτέ δεν χορταίνει: ούτε την ανομβρία ούτε την ευλογία.

Ένα κοινωνικό σχόλιο για τη φτώχεια, τη «θετική σκέψη» και το life coaching της μιας χρήσης που μετατρέπει την κοινωνική οργή σε ατομική ενοχή. Γράφει η Τζώρτζια Ρασβίτσου.

Με αφορμή τα 30 χρόνια από την κρίση των Ιμίων, μια αναφορά στην Επιτροπή Ελλήνων και Τούρκων δημοσιογράφων για το διάλογο ανάμεσα στους πολίτες της Ελλάδας και της Τουρκίας και την υπεράσπιση της ειρήνης του ΣΤΡΑΤΗ ΜΠΑΛΑΣΚΑ* Ούτε δυο μήνες δεν είχαν περάσει από την κρίση των Ιμίων στα τέλη του...

Αρθρογραφική ανάλυση για τη Μαρία Καρυστιανού, τις πολιτικές της τοποθετήσεις μετά τα Τέμπη και το όριο ανάμεσα στο σύμβολο και την πολιτική πράξη, με αιχμηρή κριτική στο σύστημα Κυριάκος Μητσοτάκης.

Γράφει ο Ορέστης Μεταξάς για τη δίκη των 24 διασωστών στη Μυτιλήνη, την υπόθεση ERCI και την προσπάθεια ποινικοποίησης της αλληλεγγύης. Ένα πολιτικό και ηθικό κατηγορώ που κατέληξε σε αθώωση, αλλά άφησε βαθιά σημάδια.

Ανάλυση για τη μετάβαση της διεθνούς τάξης από το δίκαιο των κανόνων στο δίκαιο της ισχύος και τις στρατηγικές επιλογές που καλείται να κάνει η Ελλάδα σε ένα ασταθές γεωπολιτικό περιβάλλον, με αιχμή τις εξελίξεις σε ΗΠΑ, Βενεζουέλα, Ουκρανία και Ανατολική Μεσόγειο.

Μια λογοτεχνική και πολιτική αλληγορία για τον μπουφέ ως τρόπο ζωής και εξουσίας: από τα παιδικά τραγούδια και τις κοινωνικές συνάξεις, μέχρι την ωμή γεωπολιτική αρπαγή πόρων και την υποκρισία της «κανονικότητας».