Απόψεις

Γράφει ο Ορέστης Μεταξάς για τη δίκη των 24 διασωστών στη Μυτιλήνη, την υπόθεση ERCI και την προσπάθεια ποινικοποίησης της αλληλεγγύης. Ένα πολιτικό και ηθικό κατηγορώ που κατέληξε σε αθώωση, αλλά άφησε βαθιά σημάδια.

Ανάλυση για τη μετάβαση της διεθνούς τάξης από το δίκαιο των κανόνων στο δίκαιο της ισχύος και τις στρατηγικές επιλογές που καλείται να κάνει η Ελλάδα σε ένα ασταθές γεωπολιτικό περιβάλλον, με αιχμή τις εξελίξεις σε ΗΠΑ, Βενεζουέλα, Ουκρανία και Ανατολική Μεσόγειο.

Μια λογοτεχνική και πολιτική αλληγορία για τον μπουφέ ως τρόπο ζωής και εξουσίας: από τα παιδικά τραγούδια και τις κοινωνικές συνάξεις, μέχρι την ωμή γεωπολιτική αρπαγή πόρων και την υποκρισία της «κανονικότητας».

Ανάλυση του Ορέστη Μετάξα για τη Μαρία Καρυστιανού, τη μετάβαση από τον αγώνα δικαίωσης των Τεμπών στην πολιτική σκηνή, τα όρια του «ούτε δεξιά ούτε αριστερά» και τους κινδύνους του λαϊκισμού, με αναφορές σε Αλέξης Τσίπρας, Νίκος Καραχάλιος και Νικόλας Φαραντούρης.

Δεν θα σας ευχηθούμε καλή χρονιά. Οι ευχές είναι για όταν δεν έχεις τίποτα να πεις και θέλεις να φύγεις ήσυχος. Το 2026 δεν ζητά ευγένεια. Ζητά ξεβόλεμα. Ξεβολευτείτε από τη ζωή που τακτοποιήθηκε για να μην πονάει. Από τις μέρες που περνούν χωρίς σύγκρουση, χωρίς ίχνος, χωρίς μνήμη. Από την ησυχία...

Γράφει ο Ορέστης Μεταξάς Όταν ακούς ότι – ξαφνικά – μπλοκάρουν τους τραπεζικούς λογαριασμούς αγροτών – που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή των μπλόκων – το μυαλό σου υποθέτει διάφορα. Όταν – αυτή τη χρονική στιγμή – η ΑΑΔΕ κάνει έφοδο στα γραφεία του «Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών», τότε επίσης το...

Σε ένα χειμωνιάτικο χωριό της Λέσβου, ανήμερα Χριστούγεννα, ξετυλίγεται μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία προσφυγιάς, φτώχειας και αξιοπρέπειας. Ένα ταξί από τη Μυτιλήνη, ένα φτωχικό σπίτι, αναμνήσεις από το Αϊβαλί και μια πράξη έμπρακτης ευγνωμοσύνης συνθέτουν ένα συγκινητικό αφήγημα για τη δύναμη της μνήμης, της αλληλεγγύης και της ανθρώπινης καλοσύνης.

Ένα καυστικό άρθρο για την παρακμή, τη δημόσια υποκρισία και τη γλοιώδη καθημερινότητα που καταπίνουμε «σαν κρύο φραπέ». Ένα κείμενο που ξεκινά από τον καφέ και καταλήγει στην καρδιά του δημόσιου βίου.

Μια σκληρή, ρεαλιστική αποτύπωση της κατάρρευσης του λεσβιακού πρωτογενούς τομέα: εγκαταλελειμμένοι ελαιώνες, χωριά που ερημώνουν, νέοι που γυρίζουν την πλάτη στη γη και μια Πολιτεία χωρίς στρατηγική. Ένα άρθρο-καμπανάκι για το μέλλον της Λέσβου.

Η ομόφωνη ανακήρυξη της 9ης Φεβρουαρίου ως Παγκόσμιας Ημέρας Ελληνικής Γλώσσας από την UNESCO ανοίγει για την Ελλάδα ένα τεράστιο στρατηγικό παράθυρο ήπιας ισχύος. Μια βαθιά, γεωπολιτική ανάλυση του πώς η ελληνική γλώσσα μπορεί να μετατραπεί σε ισχυρό εργαλείο δημόσιας διπλωματίας, διεθνούς επιρροής και εθνικής ισχύος.