Γεωργία Λυμπέρη

Η Γεωργία Λυμπέρη γράφει για τις «απάτητες» παραλίες, τον μαζικό τουρισμό και μια Ελλάδα που κινδυνεύει να μετατραπεί σε καλοκαιρινή πασαρέλα.

Η Γεωργία Λυμπέρη γράφει για τη συλλογική χαρά γύρω από μια μπάλα, τη μνήμη του δημοψηφίσματος και έναν λαό που τόλμησε να πει «Όχι».

Η Γεωργία Λυμπέρη γράφει για τη σιωπή των μικρών κοινωνιών, την αποξένωση, τα κλειστά στόματα και την ανάγκη να σηκωθούν τα «χαλιά»

Σκέψεις για τους γύφτους, τσιγγάνους, Ρομά ή Ρομ, αυτούς τους γνωστούς- άγνωστους καθώς για μια χρονιά, ακόμα, τους είδα να προσεύχονται, να περπατούν, να κοιμούνται σε αυτοσχέδια κρεβάτια, να παίζουν τα παιδιά τους, να τρώνε όλοι μαζί και κυρίως να νιώθουν πως ο Ταξιάρχης είναι και " δικός τους άγιος " και η εκκλησία του ένα φιλόξενο σπίτι γι αυτούς.

Με αφορμή τα περιστατικά σχολικού εκφοβισμού και τις κοινωνικές αντιδράσεις, ένα κείμενο προβληματισμού για το σχολείο, την κοινωνία και τη θέση των παιδιών σε έναν κόσμο που αλλάζει.

Πρωτομηνιά του Φλεβάρη, αρχή Τριωδίου, βασιλόπιτα σε γαβάθα εμαγιέ· μνήμες, παράδοση, σκέψεις για πολέμους και τον Φλεβάρη των φλεβών.

Μια λογοτεχνική και πολιτική αλληγορία για τον μπουφέ ως τρόπο ζωής και εξουσίας: από τα παιδικά τραγούδια και τις κοινωνικές συνάξεις, μέχρι την ωμή γεωπολιτική αρπαγή πόρων και την υποκρισία της «κανονικότητας».

Ένα καυστικό άρθρο για την παρακμή, τη δημόσια υποκρισία και τη γλοιώδη καθημερινότητα που καταπίνουμε «σαν κρύο φραπέ». Ένα κείμενο που ξεκινά από τον καφέ και καταλήγει στην καρδιά του δημόσιου βίου.

Ένα συγκινητικό κείμενο της Γεωργίας Λυμπέρη εμπνευσμένο από το έργο «Ο εχθρός λαός» του Ιάκωβου Καμπανέλλη και τη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη — ένας ύμνος στη μνήμη, στους αγώνες και στην αξιοπρέπεια του ανώνυμου λαού που δεν σταματά να διεκδικεί.

Ένα ξερό φθινόπωρο, σκισμένα δίχτυα και οι ελιές στη μέγγενη της γραφειοκρατίας. Πολιτική, πατρίδα και καθημερινότητα σε έναν καυστικό ποιητικό στοχασμό.